Inline pictures
Polska 12:33
Україна 13:33

Narodowść - Поляк

kulczycki.JPG

Według decyzji Szewczenkowskiego rejonowego Sądu Kijowa od 4 maja 2017 roku do paszportu obywatela Ukrainy Borysa Kulczyckiego  rejonowym Szewczenkowskim  Odziałem  Państwowej  Migracyjnej Służby ma być wniesiony  wpis o narodowości takiej treści: „Національність — Поляк”. Jeszcze rok temu Borys Kulczycki zwracał się do  Państwowej Migracyjnej  Służby Ukrainy Kijowa z prośbą o taki wpis ale było mu odmówiono powołując na odpowiedni porządek prowadzenia  stron paszportu. Borys Kulczycki  zrobił to w sądzie za przykładem Ukraińca Sergija Omelczenki, któremu w taki sposób udało się załatwić taki wpis o narodowości do swego paszportu w marcu 2016 roku.   

W międzyczasie  temat został zauważony przez media  ukraińskie (pismo „Україна Молода”, portal „Українська Правда”, pismo  Polaków Ukrainy  „Dziennik Kijowski”.

W Związku Radzieckim oznaczenie narodowości w tak zwanej rubryce numer 5 rożnych ankiet i paszportu było obowiązkowym. Pozwalało to dyskryminować pewne mniejszości narodowe, w tym Polaków w części oświaty, pracy, krajery, wyjazdów za granicę etc. I nie tylko dyskryminować, lecz dokonywać w pewnych okresach represje, deportację.  Stąd chęć wielu podawać i załatwiać nie prawdziwe dane w tym segmencie. Właśnie takim było zachowanie Borysa Kulczyckiego, rocznik 1929, w czasach sowieckich. Urodził się na Podolu w miejscowości na granice ZSRR z II RP w etnicznie polskiej robotniczej rodzinie. W 1937 rozstrzeliwują ojca podczas znanej gehenny Polaków. Matka z nim i mniejszą od niego siostrą po trzech latach stałych przejazdów i przesiedleń celem zbić władzę z tropu wreszcie osiedla się w Chmielniku, miasteczku obwodu Winnickiego.  Po wojnie już mając doświadczenie bycia Polakiem, przy otrzymaniu paszportu zapisuje się Ukraińcem, przyjeżdża do Kijowa, ciężko pracuje,  uczy się i zdobywa maturę na uczelni technicznej, służy 5 lat w marynarce, tworzy rodzinę, zdobywa wykształcenie wyższe na uniwersytecie  Kijowskim (filologia). Robi karierę  jako nauczyciel,  dyrektor szkoły, czynownik w urzędach oświaty, jaśnie wszystko to  nie bez przystąpienia do KPZR.  W roku 1956 po XX zjeździe stara się o rehabilitację ojca  z sukcesem.  Interes do swojej etniczności pojawia się już po rozpadzie ZSRR.  Co nim kieruje w tych jego ruchach co do wpisu o narodowości? Pokuta wobec pamięci ojca? Męcząca, skomplikowana tęsknota za straconą tożsamością, przyrodni pociąg do swoich?   Ale bezspornie  nie jakiś interes i wyrachowanie.

W wielu krajach  podobne określenie narodowość- національність (na przykład, ang. Nationality, niem. Nationalität) oznacza nie etniczność lecz obywatelstwo, a pochodzenie etniczne w dokumentach nie podaje się. W taki sposób realizuje się równość praw obywatelskich.

Ale w naszych warunkach historycznych, kiedy nazwa większości etnicznej zbiega się z nazwą kraju i ta grupa dąży do pewnego wyszczególnienia  swoich praw, mniejszości etniczne też muszą  siebie reprezentować. Taka możliwość na razie istniała na Ukrainie podczas Spisu Ludności 2001 roku, ale nie bywa  jej  za dużo. Decydującym momentem w tej kwestii jest przyciągnięcie uwagi do tej rubryki wszystkich obywateli mających polskie pochodzenie. I nie tylko w paszportach, lecz w innych dokumentach jak np. podczas  badań socjologicznych. Przecież wywodzące z odpowiedzi na takie pytania liczby kształtują ustosunkowanie do ukraińskiej polskości jak na Ukrainie tak i w Świecie. Tak według spisów ludności Ukrainy, zawierających pytanie o „pochodzeniu etnicznym” liczba tych, kto przyznał się do polskości za 10 lat spadla o 35% z 219 tysięcy w 1989 roku jeszcze na Ukrainie radzieckiej do 144 w 2001 roku na Ukrainie już niepodległej. Świadczy to nie tylko o dramat wzmagającej się asymilacji, lecz też, myślę, o nikłej uwadze naszych licznych społecznych organizacji polskich działających na Ukrainie niepodległej do tego wskaźnika.  

Tu  nie chodzi o obowiązkowe (!) włączenie rubryki o pochodzeniu etnicznym do różnych dokumentów  z przyczyn chociażby wtrącenia w  prywatność osoby. W praktyce krajów postradzieckich na przykład, na Łotwie i w Kazachstanie narodowość- національність wpisuje się do paszportu według życzenia osoby. Coś podobnego można wdrożyć na Ukrainie.    

Kwestia wpisu narodowości w paszporcie i innych dokumentach podejmowana na Ukrainie  niejednokrotnie. W czerwcu 2015 roku na posiedzeniu pełnomocnych przedstawicieli więcej niż 20 ukraińskich narodowych organizacji społecznych  pod przewodnictwem Grigorija Omelczenki znanego polityka ukraińskiego, ojca wspomnianego wyżej Sergija Omelczenki została powołana tzw. «Координаційна рада громадського руху «Українці — етнічна нація» która walczy o wprowadzenie do dokumentów państwowych Ukrainy rubryki o pochodzeniu etnicznym —  «Нацiональнiсть». Działania przedstawicieli polskiej mniejszości wspólnie z większością etniczną dodają temu ruszeniu dodatkowy synergiczny  impuls.

Borys Dragin

   

 

 

 

Pogoda / Погода

Warszawa Варшава   
Krakow / Краків
Gdansk / Гданськ
Poznan / Познань
Lodz / Лодзь
Київ / Kijow
Львів / Lwow
Харків / Charkow
Одеса / Odesa
Донецьк / Donieck
Середа 25.11.15, вдень
+1°

вологість: 73%

тиск: 749 мм

вітер: 1 м/с, східний



CZYTAJ NAS W WYGODNYM FORMACIE

ЧИТАЙТЕ НАС В ЗРУЧНОМУ ФОРМАТІ