Inline pictures
Polska 13:41
Україна 14:41

Kremlowskie matriosztki albo rosyjski ślad w Polsce

Opinie || Думки
03.12 13:09
26d51f0298cb2201846a380fbc96bd09.jpg

«Весь мир Кремль, а люди в нем его агенты», — так мог бы сейчас сказать Шекспир, почитай он истерию, поднимаемую в сети армией блогеров и журналистов после каждой неприятности, которая происходит на постсоветском пространстве. Это как в истории о мальчике, который все время кричал о волке. Вот, в Украине сейчас активно обсуждается подлинность плана операции «Шатун» и искренность поведения Савченко. Такой «белый шум» зачастую отвлекает внимание от настоящей деятельности «кремлевских агентов влияния». Но нам хотелось бы обратить ваше внимание на работу «русского лобби» в другой постсоциалистической стране, общество которой традиционно антироссийски настроено, точнее, настроено против российского империализма. Это единственная несоюзная республика, где любят и уважают Высоцкого и где проводятся вечера памяти Окуджавы. Речь идет о стране НАТО, где до весны 2014 года хор им. Александрова гастролировал трижды в год. Мы хотим поговорить о «русском следе» в Польше.

Итак, как выглядят сознательные или несознательные проводники идей «русского мира»? Какие методы они используют в своих действиях? Какова публичная риторика «кремлевских матрешек» на берегах Вислы?

Почему матрешки? Все очень просто. Матрешка это существо, состоящее из ряда оболочек (могущих бить разного цвета и с разными лицами), за которыми скрывается сущность. Кремлевской матрешкой может быть как один человек, который скрывает под «ликами» евроскептицизма, антиглобализма, антиукраинизма (возможны и вариации с другими анти) свою «исконную русскую душу», так и целая организация, действующая по такому же принципу. Из-за многослойности оболочек между такими деятелями сложно устанавливать связи. Действия в разных измерениях дают возможность избегать пересечений, создают иллюзию атомарности и отсутствия взаимосвязей. Поэтому обнаружить «кремлевскую матрешку» сложно. Еще сложнее ей противодействовать. Чтобы ликвидировать работу «матрешки» нужно вскрыть ее сущность, а для этого необходимо снять все ее оболочки, распознать все ее «лики».

Наиболее известной на данное время «кремлевской матрешкой» в Польше является вскрытый и арестованный местными правоохранительными органами русский агент влияния Матеуш Пискорский. О русском шпионе Пискорском, в частности о его антиукраинской деятельности и связях с кумом Путина Виктором Медведчуком уже написано немало. Но даже после этого ареста «кремлевская матрешка» в Польше продолжает действовать — Пискорский это только одна из множества возможных оболочек.

Традиционно борьба разведок происходит на невидимом фронте. Но современность требует публичности, поэтому в эпоху информационного общества и медиавойн возникает необходимость в качественно новых агентах — личностях, которые своей публичностью формируют общественное мнение и управляют массовым сознанием. Эти люди ловко используют ценности западной цивилизации — свободу слова и плюрализм, поэтому доказать факт их шпионской деятельности сложно, а иногда и невозможно. Основы европейской культуры позволяют «кремлевским матрешкам» множить оболочки до бесконечности.

Но, в тоже время, свобода слова и транспарентность являются для западной цивилизации механизмами противодействия, своеобразным внутренним противоядием от деятельности «кремлевских матрешек». В польском медиапространстве периодически появляются сообщения о раскрытых русских шпионах, например — о штабном офицере или о сотруднике министерства обороны, но информация эта редко выходит за рамки блогерского сообщества. Очень ценен в этом аспекте блог в Facebook общественного деятеля Мартина Рея «Русская 5 колона в Польше». Здесь автор блога предает гласности материалы о деятельности польских политиков и общественных деятелей связанных «скрепами русского мира». Таким образом, само медиапространство Польши предоставляет нам возможность, определяя личности и взаимосвязи их деятельности, снимая оболочку за оболочкой, лик за ликом, выявлять сущность «кремлевской матрешки» —  агентов влияния Москвы.

Подытоживая сказанное, автор хочет пригласить читателя на совместное предприятие – этакое шелушение «кремлевских матрешек» в Польше. В цикле статей «Кремлевские матрешки» мы попробуем вместе посмотреть на публичную деятельность тех польских политиков и общественных деятелей, раскрыть их взаимосвязи с Москвой, которые, преследуя интересы «русского мира», занимаются антиукраинской деятельностью, во вред как польско-украинским отношениям, так и, как ни парадоксально, интересам Варшавы.

Украинский флаг и польские националисты

(Из цикла «Кремлевские матрешки или русский след в Польше»)

В день независимости Польши отечественные и польские СМИ облетела новость о сожжении украинского флага во время марша Независимости. Скандал набирал оборотов и вовлекал в свое обсуждение всех связанных с темой польско-украинских отношений. 

Хронология

«Неизвестные личности в масках сожгли прапор Украины на Марше независимости в Варшаве» — так об этом происшествии до драматичности лаконично сообщил корреспондент Газеты Выборчой. Через час появляется видео сожжения, а Посольство Украины в Республике Польша в 21.00 сделало заявление с требованием расследования и подготовило ноту к польскому МИД. Особо стоит отметить оперативность реакции украинских дипломатов, поскольку большинство украинцев, имевшие дело с работой посольства и консульства в Варшаве, жалуются на некомпетентность и медлительность.  

Уже 12 ноября маршалок Сената РП Станислав Карчевский пребывая с визитом в Львове осудил акт вандализма.

12 ноября украинским интернетом начала распространяться информация о том, что польские националисты избили поджигателей украинского флага из организации «Национальная свободная Польша» (NWP), обвинив их в сотрудничестве с русскими силами.

13 ноября в обед польская полиция публикует информацию о том, что во время Марша был сожжен флаг Движения за автономию Шльонска (RAS), который визуально похож на украинский флаг (первый состоит из желто-синих параллельных полос, а второй из сине-желтых). Аналогическое заявление сделали организаторы Марша независимости, сказав что был сожжен флаг Верхнего Шльонска. Такое оправдание хотя и является достаточно нелепым, но переводит конфликт с межгосударственного уровня на уровень внутринациональный и может рассматривается как свидетельство беспокойства официальной Варшавы этим происшествием и попытка загладить, хотя бы постфактум, дикий инцидент как перед украинскими, так и перед европейскими партнерами.

13 ноября в сети появилось видео, на котором Демьян Беньоко подтверждает что является активистом организации «Национальная свободная Польша», которая теснейшим образом сотрудничает с квази-партией «Змяна» (о связях с Кремлем которой не читал только ленивый), и именно он есть тем избитым польскими националистами поджигателем украинского флага. В тот же день на сайте польских автономных националистов появляется информация, что они побили Беньока за сожжение украинского флага и сотрудничество с пророссийской и коммунистическим средой. Соответственно, здесь мы видим конфликт между двумя разными польскими националистическими группами: первой, которая в интересах кремля проводит антиукраинские публичные акции, что наносят вред международному имиджу Варшавы, и второй, которая противодействует прокремлевским силам, наносящим вред интересам Польши.

15 ноября Полиция РП передает собранные по инциденту с сожжением флага материалы в прокуратуру для правовой квалификации преступления.

Последствия и выгоды

Сожжение украинского флага в Варшаве возмутило украинских правых, которые призвали к митингам и актам мести, мотивируя это тем, что поляки перешли все допустимые границы. К счастью, 13 ноября вечером активисты Свободы сняли претензии к польской стороне в плане случая с флагом и согласились считать инцидент исчерпанным, поскольку поляки сами наказали провокатора. Кто-то планировал развязать войну между польским и украинским националистическим движением. Провокация не удалась.Какие силы питались это сделать? Сui prodest? В первую очередь война между поляками и украинцами, или между польскими и украинскими политическими силами, если хотите, выгодна России, и история это не раз доказывала.

Необходимо сказать, что уже больше года продолжаются официальные и неофициальные контакты между польскими и украинскими правыми. С началом войны на Донбассе в правой среде Польши начались дебаты насчет отношения к украинскому национализму и угрозы, которая исходит от российского шовинизма. Последние полгода в польской правой среде влияние украинофильской фракции начало существенно возрастать. Возможно, начали давать результаты публичные акции совместного поминовения погибших на Волыни и письма взаимных извинений. Очевидно, такое сближение неприемлемо для стратегов «русского мира», поскольку в ближайшем будущем может трансформироваться в эффективное взаимодействие, направленное на противостояние имперским амбициям Кремля, а возможно и стать основой создания военно-политического союза стран балто-черноморского региона.

К разочарованию «кремлевских матрешек», провокация с украинским флагом окончилась парадоксально. Единственной жертвой пророссийских сил, устроивших провокацию на Марше независимости, стал пророссийский провокатор. Вот такая вот диалектика. Все как дедушка Ленин учил.

Феликс Рупицкий sprotyv.info 

"Cały świat to Kreml, a ludzie w nim żyjący — to jego agenci" — tak mógłby dziś napisać Wiliam Szekspir, obserwujący histerię, jaka podnosi się każdorazowo w środowisku blogerów i dziennikarzy przy okazji różnych nieprzyjemnych incydentów, jaki zdarzają się na obszarze postsowieckim. To trochę tak, jak w owej słynnej historii o chłopcu, który cały czas krzyczał: wilk, wilk. Na Ukrainie dyskutuje się teraz zawzięcie na temat autentyczności planu operacji "Korbowód" i o szczerości zachowania Nadiji Sawczenko. Taki "biały szum" często odwraca uwagę od prawdziwego działania kremlowskich agentów wpływu. Tutaj jednak chciałbym zwrócić uwagę na działalność "rosyjskiego lobby" w innym postkomunistycznym kraju, którego społeczeństwo tradycyjnie nastawione jest bardzo antyrosyjsko, a mówiąc precyzyjniej — nastawione jest wrogo wobec rosyjskiego imperializmu. To jedyna nie-sowiecka republika, gdzie kocha się Wysockiego i gdzie odbywają się wieczory pamięci Okudżawy. Chodzi o kraj, dziś już członek NATO, w którym do wiosny 2014 roku chór im. Aleksandra koncertował średnio trzy razy do roku. Chcemy porozmawiać tutaj o "rosyjskim śladzie" w Polsce.

A zatem, jak wyglądają świadomi lub nieświadomi działacze-wyznawcy idei tak zwanego "ruskiego miru"? Jakie metody wykorzystują oni w swojej działalności? Jaka jest publiczna retoryka owych "kremlowskich matrioszek" w kraju nad Wisłą?

A dlaczego matrioszki? To bardzo proste. Matrioszka to istota składająca się z szeregu powłok (mogących występować w różnych kolorach i posiadać różne twarze), za jakimi ukrywa się jakaś inna istota. Kremlowską matrioszką może być zarówno jeden człowiek, który za "twarzami" eurosceptycyzmu, antyglobalizmu czy antyukrainizmu (możliwe są również inne warianty z przedrostkiem "anty") ukrywa swoją "odwieczną rosyjską duszę", jak i cała organizacja działająca na tej samej zasadzie. Z powodu wielorakości warstw i twarzy, trudno ustalić między tymi działaczami jakieś wzajemne związki. Działania w różnych wymiarach dają możliwość unikania wzajemnych powiązań, krzyżówek, tworząc iluzję niepodzielności, jakby pojedynczych atomów, między którymi nie zachodzą żadne związki. Dlatego odkryć "kremlowską matrioszkę" nie jest wcale łatwo. A jeszcze trudniej jest jej się skutecznie przeciwstawić. Aby wyeliminować działalność "matrioszki" trzeba dotrzeć do jej prawdziwej istoty. W tym celu należy odkryć wszystkie kolejne powłoki, zdemaskować wszystkie jej "twarze".

Najbardziej znanym obecnie przykładem "kremlowskiej matrioszki" w Polsce jest nakryty niedawno i aresztowany przez tamtejsze organy ścigania rosyjski agent wpływu — Mateusz Piskorski. O rosyjskim szpiegu Piskorskim — w szczególności o jego antyukraińskiej działalności i powiązaniach z "kumem" Putina, Wiktorem Miedwieczukiem, napisano już bardzo wiele. Lecz nawet po jego aresztowaniu ta "kremlowska matrioszka" w Polsce nadal jest aktywna, wszelako ów Piskorski to tylko jedna z wielu możliwych powłok i twarzy.

Tradycyjnie wojna wywiadów rozgrywa się na niewidzialnych frontach. Jednak współczesność domaga się rozgłosu, dlatego w dobie społeczeństwa informacyjnego i wojen medialnych występuje konieczność istnienia jakościowo nowych agentów — osób, które swoim rozgłosem kształtują opinię publiczną i kierują społeczną świadomością. Ci ludzie sprytnie wykorzystują wartości cywilizacji zachodniej: wolność słowa, pluralizm et cetera. Dlatego udowodnienie ich działalności agenturalnej jest niezwykle trudne, a czasami wręcz niemożliwe. Podstawy kultury europejskiej pozwalają "kremlowskim matrioszkom" mnożyć swoje warstwy w nieskończoność.

Równocześnie jednak wolność słowa i transparentność stanowią dla zachodniej cywilizacji coś w rodzaju mechanizmu obronnego, są swoistym wewnętrznym antidotum na działalność "kremlowskich matrioszek". W polskiej przestrzeni medialnej raz po raz pojawiają się komunikaty o wykryciu rosyjskiego szpiega, na przykład wśród oficerów sztabowych lub pracowników ministerstwa obrony. Informacja ta rzadko jednak wychodzi poza społeczność blogerską. Bardzo cenny w tym aspekcie jest profil na facebooku znanego działacza społecznego, Marcina Reya, pod nazwą "Rosyjska V kolumna w Polsce". Autor udostępnia na nim materiały na temat działalności polskich polityków i aktywistów powiązanych z tak zwanym"ruskim mirem". W ten sposób przestrzeń medialna Polski daje nam możliwość monitorowania osób i ich wzajemnych powiązań — czyli zdejmowania kolejnych warstw "kremlowskiej matrioszki" — agentów wpływu Moskwy.

Podsumowując powyższe, autor zaprasza czytelników do wspólnego przedsięwzięcia, na swoisty "peeling" owych "kremlowskich matrioszek" w Polsce. W cyklu artykułów pod tytułem: "Kremlowskie matrioszki", spróbujemy wspólnie przyjrzeć się publicznej działalności niektórych polskich polityków i działaczy społecznych, którzy realizując interesy "ruskiego miru" i prowadząc działalnością antyukraińską — działają zarówno na szkodę polsko-ukraińskich relacji, jak i — paradoksalnie — na szkodę interesów Warszawy. Spróbujemy odkryć ich relacje z Moskwą.

Ukraińska flaga a polscy nacjonaliści

(z cyklu "kremlowskie matrioszki albo rosyjski ślad w Polsce)

11 Listopada, w Święto Niepodległości Polski, polskie media obiegła wiadomość o spaleniu ukraińskiej flagi podczas Marszu Niepodległości. Skandal szybka nabrał rozgłosu i postawił na baczność wszystkie ośrodki związane z tematyką polsko-ukraińskich relacji.

Chronologia

"Niezidentyfikowani zamaskowani sprawcy spalili flagę Ukrainy podczas Marszu Niepodległości w Warszawie" — tak o tym wydarzeniu (lakonicznie acz dramatycznie) obwieścił korespondent Gazety Wyborczej. Godzinę później pojawił się w internecie film z tamtego zdarzenia, zaś Ambasada Ukrainy w Rzeczypospolitej Polskiej, o godzinie 21.00, złożyła oświadczenie żądając dochodzenia w tej sprawie. Skierowała też notę ​​do Ministerstwa Spraw Zagranicznych RP. Warto zwrócić uwagę na szybkość reakcji ukraińskich dyplomatów, podczas gdy większość Ukraińców, którzy kiedykolwiek mieli do czynienia z pracą ambasady i konsulatów ukraińskich w Polsce, skarżą się raczej na niekompetencję i opieszałość.

A już 12 listopada marszałek Senatu RP, Stanisław karczewski, przebywając z wizytą we Lwowie, potępił ów akt wandalizmu.

W tym samym dniu, w ukraińskim internecie zaczęła rozprzestrzeniać się informacja o tym, że polscy nacjonaliści pobili tamtych podpalaczy ukraińskiej flagi, oskarżając ich o współpracę z rosyjskimi siłami. Zaś sprawcami podpalenia okazali się członkowie organizacji "Narodowa Wolna Polska" (w skrócie NWP).

13 listopada, w porze lunchu, polska policja publikuje informacje o tym, iż podczas Marszu Niepodległości doszło do spalenia flagi Ruchu Autonomii Śląska (RAŚ), która wizualnie wygląda niemal tak samo jak ukraińska (pierwsza składa się z żółto-niebieskich równoległych pasów, druga zaś odwrotnie — z niebiesko-żółtych). Analogiczne oświadczenie wydali również organizatorzy Marszu Niepodległości, twierdząc, że spalona została flaga Górnego Śląska. Takie usprawiedliwienie, jakkolwiek brzmi dość absurdalnie, przenosi niejako konflikt z poziomu międzynarodowego na poziom wewnątrzkrajowy i może być postrzegane z jednej strony jako dowód zaniepokojenia zdarzeniem oficjalnej Warszawy, z drugiej zaś jako próba — choćby nawet post factum — załagodzenia skutków tego nikczemnego czynu, i to zarówno wobec Ukraińców, jak i wobec partnerów europejskich.

13 listopada, w sieci pojawiło się wideo, na którym niejaki Damian Bieńko, działacz organizacji "Narodowa Wolna Polska", ściśle współpracującej z quasi-partią "Zmiana" (o której związkach z Kremlem do tej pory nie czytał chyba tylko ktoś bardzo leniwy) potwierdza, iż jest owym pobitym przez polskich nacjonalistów podpalaczem ukraińskiej flagi. W tym samym dniu, na stronie internetowej polskich autonomicznych nacjonalistów, rzeczywiście pojawia się informacja o tym, że ów Bieńko został przez tamtych pobity — za spalenie ukraińskiej flagi i za współpracę ze środowiskami prorosyjskimi i komunistycznymi. A zatem, widzimy tutaj konflikt między dwoma różnymi polskimi grupami nacjonalistycznymi: pierwszej, która w interesie kremla organizuje antyukraińskie, szkodzące międzynarodowemu wizerunkowi Warszawy akcje publiczne, oraz drugiej, która przeciwstawia się działającym na szkodę interesów Polski prokremlowskim siłom.

15 listopada polska policja przekazuje do prokuratury zebrane w tej sprawie materiały w celu zbadania kwalifikacji prawnej przestępstwa.

Konsekwencje zdarzenia oraz kto skorzystał?

Spalenie ukraińskiej flagi w Warszawie oburzyło szczególnie ukraińskie środowiska prawicowe, które wezwały do organizowania mitingów a nawet do aktów zemsty, uzasadniając to tym, iż Polacy przekroczyli tym razem wszelkie dopuszczalne granice. Na szczęście, 13 listopada wieczorem, działacze "Swobody" wycofali swoje pretensje do strony polskiej w związku z incydentem i zgodzili się uznać problem za załatwiony, wszelako Polacy sami ukarali prowokatora. Najwidoczniej jednak ktoś planował rozpętać wojnę między polskimi i ukraińskimi nacjonalistami, choć prowokacja się nie powiodła. Pytanie — jakie siły za tym stały? Cui prodest? Cóż, konflikt między Polakami i Ukraińcami, lub między polskimi i ukraińskimi siłami politycznymi, jest korzystny przede wszystkim dla Rosji, czego historia dowiodła już nie jeden raz.

Trzeba koniecznie powiedzieć, że już od ponad roku trwają formalne i nieformalne kontakty pomiędzy polskimi i ukraińskimi ugrupowaniami prawicowymi. Z początkiem wojny na Donbasie w prawicowych środowiskach w Polsce rozpoczęły się debaty na temat stosunku do ukraińskiego nacjonalizmu, jak i o zagrożeniach, jakie płyną ze strony szowinizmu rosyjskiego. Przez ostatnie pół roku w polskich środowiskach prawicowych i nacjonalistycznych wpływ frakcji ukrainofilskich zaczął znacząco rosnąć. Być może zaczęły przynosić pozytywne wyniki wspólne publiczne akcie upamiętnienia ofiar na Wołyniu i wygłaszanie wzajemnych przeprosin. Oczywiście, takie zbliżenie jest bardzo nie na rękę strategom"ruskiego miru", ponieważ w niedalekiej przyszłości może się to przekształcić w bardziej efektywne współdziałanie mające na celu przeciwstawianie się imperialnym ambicjom Kremla. A kto wie — może nawet stać się podstawą do stworzenia wojskowo-politycznej unii krajów bałtycko-czarnomorskiego regionu.

Ku wielkiemu rozczarowaniu "kremlowskich matrioszek", prowokacja z flagą zakończyła się wręcz paradoksalnie: jedyną ofiarą prorosyjskich sił, które tę prowokację zorganizowały i rozpętały, okazał się ów prorosyjski prowokator. Ot, dialektyka! Czyli tak, jak nauczał dieduszka Lenin.

 

Feliks Rupicki – sprotyv.info – tłumaczenie Marian Panic 

 

Pogoda / Погода

Warszawa Варшава   
Krakow / Краків
Gdansk / Гданськ
Poznan / Познань
Lodz / Лодзь
Київ / Kijow
Львів / Lwow
Харків / Charkow
Одеса / Odesa
Донецьк / Donieck


CZYTAJ NAS W WYGODNYM FORMACIE

ЧИТАЙТЕ НАС В ЗРУЧНОМУ ФОРМАТІ